Alles wat Brigitte Bosman miste toen ze zelf ziek was, realiseerde ze in haar inloophuis voor kankerpatiënten in HMC Antoniushove te Leidschendam.
Onze collega Els Harland – LiVage Den Haag is onderdeel van dit team.

Wij begrijpen de angst om afscheid te nemen van het ‘oude’ leven.

Brigitte Bosman

Wie de diagnose kanker krijgt, wacht een zware tijd vol behandelingen en onderzoeken. De ziekte is als een rollercoaster die van je belevingswereld een emotionele achtbaan maakt. In HMC Antoniushove kunnen patiënten worden bijgestaan door verschillende professionals van het Informatieplein Oncologie. Toch zoeken ze liever hun heil bij de ‘echte specialisten’ – in dit geval ervaringsdeskundigen – op de 9de verdieping. Daar staat tussen de ziekenhuiszalen een knusse huiskamer, waar ze terechtkunnen voor een luisterend oor of gewoon om hun ervaringen te delen.

Dit is het domein van Brigitte Bosman. Patiënten kunnen met haar praten, of met vrijwilligers die te hebben te maken hebben (gehad) met de ziekte. Hier wordt ‘steun’ naar een hoger niveau getild. ,,Want hier begrijpen we elkaar écht”, vertelt Bosman (53). ,,Wij begrijpen de angst om afscheid te nemen van het ‘oude’ leven, voor het verloop, voor terugkeer van de kanker en de angst om dood te gaan. Een professional kan wel zeggen: ‘Ik weet wat u doormaakt’, maar dat doet-ie niet. Hij of zij weet niet hoe het is om te leven met die onzekerheid”, zegt Bosman stellig.

Toeval

Zelf was ze 38 jaar toen bij haar de diagnose kanker werd gesteld. ,,Eigenlijk per toeval”, vertelt ze. ,,Ik werd het ziekenhuis binnengebracht met een hartinfarct en ging naar huis met een tumor. Het bleek kleincellige longkanker met uitzaaiingen. Een soort doodvonnis, want de artsen gaven haar drie tot zes maanden.

Toch is Bosman, inmiddels vijftien jaar later, nog vol leven. ,,Al ben ik ontzettend dankbaar dat ik er nog ben, raar is het wel. Ik heb van alles en iedereen afscheid genomen, brieven geschreven voor de verjaardagen van mijn dochters en zelfs mijn uitvaart geregeld. Waar ik soms niet begrijp waarom ik toch mocht ‘blijven’, is dat voor anderen heel duidelijk: omdat ik dit nog moest doen.”

Lotgenoten

Je kan nog zoveel familie hebben, je wilt niet constant alles met hen delen

Brigitte Bosman

Met ‘dit’ doelt Bosman op haar inloopkamer voor kankerpatiënten. Wat zij zelf heeft gemist toen zij zo ziek was, komt hier samen. En wel in de meest letterlijke vorm: lotgenoten. ,,Slechts 2 procent van de mensen met kleincellige longkanker overleeft de eerste vijf jaar. Tegen de tijd dat ik iemand gevonden had, was diegene al dood.‘’

Bosman legt uit waarom lotgenoten het beste medicijn zijn tegen het gevoel er alleen voor te staan. ,,Je kan nog zoveel familie hebben, je wilt niet constant alles met hen delen. Dadelijk hebben zij nog zoiets van ‘daar heb je háár weer’. Maar dat heb je niet met lotgenoten. Die zitten allemaal in hetzelfde schuitje.” Toen ze zo ziek was bezocht Bosman zelf ook een inloophuis. ,,Maar dat was totaal niet wat ik in mijn hoofd had. Alvorens ik naar binnen mocht, moest ik aanbellen! Nou, dan noem ik het al geen inloophuis meer. Bovendien deed de sfeer daar klinisch aan: de muren zagen spierwit en overal lagen folders over leven met kanker en het regelen van je uitvaart. Niet bepaald uitnodigend.”

Aan de slag

Toen Bosman vijf jaar geleden de vrije hand kreeg en aan de slag mocht met haar ‘eigen’ inloopkamer, pakte ze het dus heel anders aan. Niets verklapt dat de ruimte bedoeld is voor kankerpatiënten; het is eerder een plek voor een gezellig theekransje. ,,En, niet onbelangrijk, de deur staat altijd open. Zowel figuurlijk als letterlijk. Overigens wel een beperkt aantal uren, namelijk van 10.00 tot 14.00 uur, want als we dat niet doen, zitten we hier ‘s avonds om 22.00 uur nog. Zo fijn hebben we het.”

Elvira de Beer, een bezoeker met alvleesklierkanker, kan dat laatste beamen. Als De Beer ‘vrij’ is, is ze nergens liever dan in haar ‘tweede huis’. ,,Hier is sprake van veel saamhorigheid, waarbij een lach en een traan samenvallen en het leven gevierd wordt.‘’

Zoete inval

Joyce van der Ark, een jonge vrouw met borstkanker, noemt de inloopkamer van Bosman een zoete inval. ,,Hier mag ik ziek zijn terwijl ik voor de ‘gewone maatschappij’ ben genezen. Ik mag dan wel alle behandelingen hebben gehad, dat laatste ben ik echt nog niet. Erkenning is hier het sleutelwoord.‘’

Vandaag komt Van der Ark voor een schoonheidsbehandeling in de aangrenzende ‘verwenkamer’. Eigenlijk gaat het niet om het verwennen maar om het momentje voor jezelf, legt Bosman uit. ,,Zodra je ziek wordt, ga je heel anders leven. Doodgaan op zich is niet zo erg, het gaat meer om wat je achterlaat. Daarom staat alles in het teken van samen herinneringen maken.‘’

Patiënten zullen Bosman, die zelf ook niet officieel te genezen is, niet treffen in de ‘verwenkamer’. ,,Ik probeer de draad van het leven weer op te pakken. Mijn ‘draad’ is er zijn voor anderen.” Maar ze geeft wel toe dat de dagelijkse confrontatie met kanker best lastig is. ,,Als hier een longpatiënt loopt zet mij dat wel aan het denken. Maar goed, daar moet ik maar mee leren leven. Met de nadruk op leven.‘’

Bron:  AD 30 oktober 2018
https://www.ad.nl/den-haag/brigitte-biedt-steun-aan-kankerpatient-wij-begrijpen-elkaar~a7ab087c/

(c) foto: NICO SCHOUTEN