Lisa (29) met alopecia

“Het begon met een klein kaal plekje, net achter mijn oor. Ik dacht dat het stress was. Of dat mijn haar gewoon wat dunner werd. Maar binnen een paar maanden verloor ik plukken tegelijk.”

Lisa is 29 als ze voor het eerst met alopecia areata te maken krijgt. Ze werkt in de zorg, sport graag en staat midden in het leven. Haar haar was altijd een belangrijk deel van haar uitstraling. “Niet ijdel,” zegt ze, “maar het hoort gewoon bij wie je bent.”

De eerste confrontatie

“Op een ochtend lag mijn kussen vol haar. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik durfde niet meer in de spiegel te kijken.”
De plekken werden groter. De onzekerheid ook. Werk, sociale afspraken, zelfs boodschappen doen – alles voelde ineens beladen.

“Je schaamt je. Mensen kijken net iets te lang. Of juist weg. En je denkt: zien ze het?”

Op zoek naar hulp

Via haar dermatoloog hoorde Lisa over haarwerken bij alopecia. “Eerlijk? Ik dacht: dat is toch voor oudere mensen? Of voor chemo.”
Toch maakte ze een afspraak. “Ik was zo nerveus. Also ik moest toegeven dat ik ‘echt’ haar verloor.”

De eerste pasafspraak

“Wat me het meest raakte: ze begrepen het meteen. Ik hoefde niets uit te leggen.”
Tijdens de intake werd gekeken naar haar haarkleur, structuur en levensstijl. “Ze vroegen niet alleen hoe mijn haar was, maar ook wie ik ben. Dat voelde zó anders dan een winkel.”

Toen ze zichzelf met een passend haarwerk zag:
“Het was alsof ik mezelf terugzag. Niet perfect. Gewoon… ik.”

Leven met alopecia

Lisa draagt haar haarwerk nu dagelijks. Collega’s weten het, maar nieuwe mensen meestal niet. “Niet omdat ik het verstop. Maar omdat het gewoon mijn haar is geworden.”

Ze sport, zwemt en werkt zoals voorheen. “Het grootste verschil zit vanbinnen. Ik voel me weer mezelf in plaats van ‘die vrouw met haarverlies’.”

Acceptatie

Alopecia blijft onvoorspelbaar. Soms groeit er wat terug, soms valt het weer uit. “Maar de paniek is weg. Ik weet dat er een oplossing is die bij mij past.”

“Mijn haarwerk is geen masker. Het is een hulpmiddel waardoor ik weer vrij kan leven.”

Lisa’s boodschap aan anderen met alopecia op jonge leeftijd:

“Je bent niet ijdel als haarverlies je raakt. Het is rouw om een deel van jezelf. Maar je hoeft er niet alleen doorheen. Er is zóveel mogelijk – en je kunt je echt weer jezelf voelen.”